۱۹ دی ۱۳۹۵

پاسدارى از عزت انسان از نشانه‌های عرفان حقیقی

معيار و ملاک ديگر براى تشخيص عرفان صحيح از غيرصحيح، توجه به كرامت انسان است. انسان، عزيز و كرامت‏مند است، خداوند متعال چنين چيزى را براى او خواسته و فرمان داده تا هم خود را عزيز بدارد و هم عزت ديگران را رعايت نمايد.

معيار و ملاک ديگر براى تشخيص عرفان صحيح از غيرصحيح، توجه به كرامت انسان است. انسان، عزيز و كرامت‏مند است، خداوند متعال چنين چيزى را براى او خواسته و فرمان داده تا هم خود را عزيز بدارد و هم عزت ديگران را رعايت نمايد.

زيبايى‏‌هاى فردى و اجتماعى در همين عزت‌مندى انسان است. خوارى و ذليل بودن، روح آدمى را مشمئز مى‏‌كند و جلوه‏‌هاى زيباى هستى را زشت و نازيبا جلوه مى‏‌دهد. مقايسه دو انسان ذليل و عزيز، به‌خوبى نشان مى‏‌دهد كه طبع انسان سليم چه چيزى را مى‏‌پسندد.

با اين وصف، انسان بر همه چيز خود حق دارد جز از بين بردن و خوار كردن نفس خود، امام صادق عليه‏السلام فرمود:

إنَّ اللّه‏َ فَوَّضَ إلى المُؤمنِ كُلَّ شى‏ءٍ إلاّ إذْلالَ نَفْسِهِ[1] (خداوند هر چيزى [از امور دنيا] را به مؤمن واگذار نموده است جز به خوارى كشاندن خويشتن را)

اما برخى مدعيان عرفان، به پيروان خود، دستور اكيد مى‏‌دهند كه خود را خوار كنند و در اجتماع و نزد مردم، ذليل نمايند تا به عرفان برسند!



[1] . وسائل‏‌الشيعه، ج١۶، ص١۵٧.

5018 مرتبه بازدید