7 اسفند 1395
لازم‌ترین علم آن است که تو را به پاک سازى دل (و تهذیب باطن) رهبرى کند و تباهى و فساد دل را بر تو آشکار سازد.
1 اسفند 1395
علم اخلاق از آن‌جا که وظیفه تهذیب نفس و ساختن انسان را بر عهده دارد و در جهت ارتقا و پاکیزه‌سازى زندگى فردى و اجتماعى تلاش مى‌کند، بسیار پراهمیت است. خداوند متعال که خالق و آفریدگار انسان است، فلسفه بعثت همه پیامبران خود، به ویژه پیامبر گرامى اسلام صلى‌الله‌علیه‌و‌آله، را تهذیب نفس و مهذّب ساختن آدمیان اعلام کرده است: «هُوَ الَّذِى بَعَثَ فِى الأُمِّـیینَ رَسُولاً مِنْهُمْ یتْلُوا عَلَیهِمْ آیاتِهِ وَیزَکیهِمْ وَیعَلِّمُهُمُ الکتابَ وَالحِکمَةَ وَ إِنْ کانُوا مِنْ قَبْلُ لَـفِى ضَلالٍ مُبِینٍ»؛[١] او خدایى است که در میان عرب امّى پیامبرى از خودشان را برانگیخت که آیات او را بر آنان بخواند و آن‌ها را از پلیدى‌ها و زشتى‌ها منزّه سازد و کتاب و حکمت به آن‌ها بیاموزد، اگرچه پیش از آن در گمراهى آشکار بودند.
19 دی 1395
پیامبر گرامى اسلام صلى‏‌الله‏‌علیه‏‌و‏آله فرمود: «اَوّلُ ما فُرِضَ عَلَى العبادِ الصلوةُ و اخِرُ ما یبْقى عِند الموتِ الصلوةُ وَ اَوَّلُ ما یحاسَبُ بِهِ العبدُ یوْمَ القیامةِ الصَّلوةُ فَمَن أجابَ فقد سَهُلَ ما بَعْدَهُ وَ مَنْ لَمْ‏یجِبْ فقدِ اشْتَدَّ مَا بَعدَهُ»؛ (نخستین چیزى که بر بندگان واجب شد نماز است، آخرین عملى که به هنگام مردن بماند نماز است و اولین چیزى که روز قیامت از آن بپرسند نماز است، پس هر کس به‌خوبى جواب گوید و پاسخش را بپذیرند در حسابرسى‏‌هاى پس از نمازش آسان گیرند و آن که پاسخ نیکو ندهد در اعمال دیگرى به سختى حساب کشند).
معيار و ملاک ديگر براى تشخيص عرفان صحيح از غيرصحيح، توجه به كرامت انسان است. انسان، عزيز و كرامت‏مند است، خداوند متعال چنين چيزى را براى او خواسته و فرمان داده تا هم خود را عزيز بدارد و هم عزت ديگران را رعايت نمايد.
18 دی 1395
پس، عارف واقعى، هدفش خدا و قرب به اوست و همگان را هم به‌سوى خدا و دستورهاى او دعوت مى‏‌كند. اما عرفان منفى، مردم را به‌سوى «خود» مى‏‌خواند.
18 دی 1395
عرفان از نظر لغوى به معناى شناخت و شناسايى است و در اصطلاح، طريقه و روش خاصى براى دست‌يابى به «حقيقت» است و نيل به اين حقيقت از راه تهذيب نفس و تطهير دل و تزكيه درون و رهايى از تعلقات دنيوى، مطابق ملاک‌هاى شرعى و دينى، ميسّر است.
در عرفان‌های مثبت و حقیقی، هدف متعالی انسان «قرب الهی» است. محور همه فعالیت سالک واقعی خداست: عبادت، ذکر، نماز، روزه، کاروکسب، ازدواج، قهروصلح، همه و همه به‌خاطر خداست...
ذکر به معنای یاد خداست و یکی از مواقع مهم برای این یاد، هنگام پیش آمدن زمینه‌های معصیت است. اگر کسی توانست در چنین موقعی به طرف گناه نرود و دامن خود را پاک نگه دارد و زبان خود را به دروغ و تهمت و غیبت و سخن‌چینی، آلوده نسازد، حرام خواری نکند، به دیگران ستم روا ندارد، مفهوم واقعی ذکر را انجام داده است.