1 اسفند 1395
علم اخلاق از آن‌جا که وظیفه تهذیب نفس و ساختن انسان را بر عهده دارد و در جهت ارتقا و پاکیزه‌سازى زندگى فردى و اجتماعى تلاش مى‌کند، بسیار پراهمیت است. خداوند متعال که خالق و آفریدگار انسان است، فلسفه بعثت همه پیامبران خود، به ویژه پیامبر گرامى اسلام صلى‌الله‌علیه‌و‌آله، را تهذیب نفس و مهذّب ساختن آدمیان اعلام کرده است: «هُوَ الَّذِى بَعَثَ فِى الأُمِّـیینَ رَسُولاً مِنْهُمْ یتْلُوا عَلَیهِمْ آیاتِهِ وَیزَکیهِمْ وَیعَلِّمُهُمُ الکتابَ وَالحِکمَةَ وَ إِنْ کانُوا مِنْ قَبْلُ لَـفِى ضَلالٍ مُبِینٍ»؛[١] او خدایى است که در میان عرب امّى پیامبرى از خودشان را برانگیخت که آیات او را بر آنان بخواند و آن‌ها را از پلیدى‌ها و زشتى‌ها منزّه سازد و کتاب و حکمت به آن‌ها بیاموزد، اگرچه پیش از آن در گمراهى آشکار بودند.
19 دی 1395
پیامبر گرامى اسلام صلى‏‌الله‏‌علیه‏‌و‏آله فرمود: «اَوّلُ ما فُرِضَ عَلَى العبادِ الصلوةُ و اخِرُ ما یبْقى عِند الموتِ الصلوةُ وَ اَوَّلُ ما یحاسَبُ بِهِ العبدُ یوْمَ القیامةِ الصَّلوةُ فَمَن أجابَ فقد سَهُلَ ما بَعْدَهُ وَ مَنْ لَمْ‏یجِبْ فقدِ اشْتَدَّ مَا بَعدَهُ»؛ (نخستین چیزى که بر بندگان واجب شد نماز است، آخرین عملى که به هنگام مردن بماند نماز است و اولین چیزى که روز قیامت از آن بپرسند نماز است، پس هر کس به‌خوبى جواب گوید و پاسخش را بپذیرند در حسابرسى‏‌هاى پس از نمازش آسان گیرند و آن که پاسخ نیکو ندهد در اعمال دیگرى به سختى حساب کشند).
معيار و ملاک ديگر براى تشخيص عرفان صحيح از غيرصحيح، توجه به كرامت انسان است. انسان، عزيز و كرامت‏مند است، خداوند متعال چنين چيزى را براى او خواسته و فرمان داده تا هم خود را عزيز بدارد و هم عزت ديگران را رعايت نمايد.
18 دی 1395
پس، عارف واقعى، هدفش خدا و قرب به اوست و همگان را هم به‌سوى خدا و دستورهاى او دعوت مى‏‌كند. اما عرفان منفى، مردم را به‌سوى «خود» مى‏‌خواند.
18 دی 1395
عرفان از نظر لغوى به معناى شناخت و شناسايى است و در اصطلاح، طريقه و روش خاصى براى دست‌يابى به «حقيقت» است و نيل به اين حقيقت از راه تهذيب نفس و تطهير دل و تزكيه درون و رهايى از تعلقات دنيوى، مطابق ملاک‌هاى شرعى و دينى، ميسّر است.
در عرفان‌های مثبت و حقیقی، هدف متعالی انسان «قرب الهی» است. محور همه فعالیت سالک واقعی خداست: عبادت، ذکر، نماز، روزه، کاروکسب، ازدواج، قهروصلح، همه و همه به‌خاطر خداست...
ذکر به معنای یاد خداست و یکی از مواقع مهم برای این یاد، هنگام پیش آمدن زمینه‌های معصیت است. اگر کسی توانست در چنین موقعی به طرف گناه نرود و دامن خود را پاک نگه دارد و زبان خود را به دروغ و تهمت و غیبت و سخن‌چینی، آلوده نسازد، حرام خواری نکند، به دیگران ستم روا ندارد، مفهوم واقعی ذکر را انجام داده است.
شرط اين که کسى در زمره مقربين داخل شود اين است که همواره از روى بيم و اميد قلبا به ياد خدا باشد و نگذارد غفلت در دلش رخنه کند؛ يعنى تنها به‌وسيله ذکر واقعى است که حجاب‌ها و حائل‌هاى بين خدا و بنده‌اش برطرف مى‌گردد و اگر ذکرى در کار نبود، همه موجودات از نظر نزديکى و دورى به خدا يک‌سان بودند و هيچ تفاوتى از اين جهت بين آن‌ها وجود نداشت.